lcheshirex View my profile

[ SF ] Accident love ♥ ChanBaek

posted on 22 Feb 2013 22:36 by cheshirexx in EXO directory Fiction

 

 

 

A c c i d e n t   l o v e


C H A N Y E O L ♡ B A E K H Y U N

(EXO)

PG-13

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Only have a hope

Only have a faith in affection

And only believe in feeling about each other

As a result be able to embroil at even

Don’t have way turn back

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เพียงแค่มีกำลังใจ

เพียงแค่มีศรัทธาในความรัก

เพียงแค่เชื่อมั่นในความรู้สึกที่มีต่อกัน

ก็จะสามารถเชื่อมความรักที่แม้ไม่มีหนทางให้กลับคืนได้

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Park Chanyeol

            ความทรงจำท้ายสุดที่ผมจำได้ก่อนสมองจะดับวูบลง คือ .. คำบอกเลิกของใครบางคน .. ใครบางคนที่ผมก็จำไม่ได้ว่าเป็นใคร และความทรงจำล่าสุดของผมก็คือใบหน้าของใครสักคน ที่ผมต้องย้ำกับตัวเองนักหนาว่า นายห้ามลืมใบหน้าของคนๆนี้เด็ดขาด .. ก่อนถึงวันคริสมาส ผมจะทำให้เขาเห็นผมให้ได้

 

 

 


Byun Baekhyun

        บางทีผมก็คิดว่าตัวเองคงจะบ้าจริงๆเหมือนที่คนรอบข้างชอบพูดนิยามตัวผม .. หรือบางทีผมก็คิดว่าผมคงไม่ได้บ้าหรอก เพราะสิ่งที่ผมได้เจอบางทีมันอาจเป็นโชคชะตาที่คนบนฟ้ากำหนดให้ผมอยู่แล้วก็ได้ แล้วผมก็ไม่ได้เป็นคนชอบฝืนชะตาเสียด้วยสิ  .. คริสมาสนี้ ผมไม่ขออะไรมาก แค่เขามาปรากฏตัวตรงหน้าผมด้วยร่างกายแท้จริงเท่านั้นก็พอใจ

 

 

 

 

 

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 ♡ Accident love ♡

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

           

 

 

 

            “แบคฮยอนอา..ตื่นได้แล้ว” เสียงปลุกแผ่วเบา ไม่ได้เรียกให้เจ้าของชื่อตื่นขึ้นมาได้อย่างที่อยากให้เป็น มีเพียงการขยับตัวเล็กน้อยเท่านั้น

 

 

เหมือนจะรับรู้แต่ก็ไม่ใช่


            คนตัวเล็กบนที่นอนสีอ่อนขยับซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนาเหมือนกำลังหาที่อุ่นๆให้กับตัวเอง ขยับเพียงเท่านั้นแล้วก็หยุดนิ่งเหมือนเคยหลับตาพริ้มอยู่ในห้วงความฝัน คนที่ส่งเสียงปลุกได้แต่ระบายยิ้มอย่างซุกซน..บยอนแบคฮยอนปลุกยากนักใช่ไหม ต้องเจอไม้นี้ !

 

 

            ผ้าห่มผ้าหนาถูกดึงพรวดออกจากคนตัวเล็กจนคนที่ซุกตัวอยู่นั้นกลิ้งหลุนๆตามแรงดึงก่อนจะลงกระทบกับพื้นไม้เนื้อดี เรียกให้คนถูกกระทำตื่นขึ้นอย่างเต็มตาแต่ยังคงมีอาการงัวเงียอยู่

 

 

            “อะไรวะเนี่ย ! เจ็บชะมัด” แบคฮยอนส่งเสียงร้องติดไม่พอใจพร้อมกับใบหน้ายุ่งๆ มือเล็กขยี้ตาเบาเพื่อให้ตัวเองหายงัวเงีย..คนแกล้งส่งเสียงหัวเราะคิกคักก่อนจะปาหมอนใบใหญ่ใส่คนเพิ่งตื่นดังปั่กเป็นการส่งท้ายสำหรับขั้นตอนการปลุกในเช้านี้

 

            แบคฮยอนปัดหมอนออกจากหน้าด้วยใบหน้ายุ่งมากกว่าเดิม ผมสีน้ำตาลอ่อนชี้ฟูไปคนละทางทำให้เจ้าตัวดูเหมือนเด็กน้อยน่ารักน่าเอ็นดูถูกขยี้จนมันฟูมากกว่าเดิมเหมือนกำลังจะหงุดหงิดเต็มที่ ยิ่งทำให้คนที่โยนหมอนมายิ้มชอบใจยิ่งขึ้นไปอีก ขยับมานั่งตรงหน้าคนตัวเล็กจ้องมองใบหน้าน่ารักที่กำลังอารมณ์เสียอย่างมีความสุข

 

 

            “โอ้ย หล่นมาได้ไงวะ” พลันสายตาขึ้นมามองตรงไปยังคนที่ปาหมอนมาอย่างเอาเรื่อง

 

..เหมือนจะใช่แต่ก็ไม่ใช่


“แปดโมงแล้ว !!!!!!!! สายแน่ๆบยอนแบคฮยอน !!!!!” คนตัวเล็กเบิกตากว้างเมื่อเห็นเข็มสั้นชี้เลขแปดบ่งบอกเวลาว่าตอนนี้ใกล้จะถึงคลาสเรียนแรกของเขาแล้ว แบคฮยอนคว้าผ้าเช็ดตัวที่พาดไว้ตรงปลายเตียงแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป เหลือทิ้งคนปลุกไว้ภายในห้องคนเดียว ...

 

 

จะว่าทิ้งก็ไม่ได้หรอก เพราะบยอนแบคฮยอนไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีปาร์คชานยอลอยู่ตรงนี้ด้วยอีกหนึ่งคน เสียงของเขาเหมือนแบคฮยอนจะรับรู้ แต่ไม่เคยจะตอบรับกลับมาให้มั่นใจว่าได้ยิน สายตาที่เหมือนจะมองเห็นเขาแต่ก็ไม่เคยจะใช่สักครั้ง .. มันเป็นแบบนี้มาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว

 

 

เกือบหนึ่งเดือนที่ปาร์คชานยอลได้แต่ตามติดบยอนแบคฮยอนเป็นวิญญาณตามตัว เรียกว่าวิญญาณก็คงไม่ถูกซะทีเดียว เพราะเขาคิดว่าเขายังไม่ตาย เพียงแต่ว่าเขาไม่รู้ว่าร่างกายของเขาอยู่ที่ใด เขาจึงไม่รู้ว่าจะเรียกสถานะตัวเองว่าอย่างไร ในเมื่อไม่มีใครสามารถสื่อสารกับเขาได้สักคน ไม่มีใครมองเห็นเขาแม้แต่แบคฮยอน .. เขาก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองกลายมาเป็นแบบนี้ได้อย่างไร

 

 

ชานยอลจำได้ว่าความทรงจำสุดท้ายของตัวเองคือคำบอกเลิกของใครบางคน ก่อนที่เขาจะมารู้สึกตัวอีกครั้งก็เป็นอย่างที่เห็น .. ไม่มีใครมองเห็นเขาสักคน

 

 

ในตอนนั้นเขายืนอยู่ริมฟุตบาทคนเดียวท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนกันไปกันมาผ่านร่างกายเขา ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรหัวสมองมันขาวโพลนไปหมดเหมือนหิมะที่โปรยปรายลงมา คิดแต่จะต้องทำให้ใครสักคนเห็นเขาให้ได้ และพาเขากลับไปที่บ้านหรือที่ไหนก็ได้ที่ไม่ต้องอยู่คนเดียว จนความคิดของเขาถูดดูดดึงให้หันไปเจอคนตัวเล็กคนนี้ บยอนแบคฮยอน ที่กำลังเดินข้ามถนนสวนมา

 

 

ตอนแรกเขาก็ไม่ได้คิดจะติดตามหรือให้แบคฮยอนเป็นคนช่วยเขาหรอก เพียงแต่ในเวลาเสี้ยววินาทีนั้นที่ได้สบตา บอกได้เลยว่ามันเหมือนมนต์สะกดที่น่าหลงใหล เขาถูกดึงให้ไปตามคนตัวเล็กนี้เองโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ ไม่ว่าแบคฮยอนจะไปทางไหนขายาวๆของเขาก็จะก้าวตามไปด้วย เขาเคยลองหยุดนิ่งๆแล้วปล่อยให้แบคฮยอนเดินห่างออกไป แต่ก็ไม่สำเร็จขาของเขาจะก้าวตามเองโดยอัตโนมัติ จนกลายเป็นว่าเขาได้จับพลัดจับพลูติดสอยห้อยตามคนตัวเล็กจนถึงทุกวันนี้

 

 

โดยทั้งๆ ที่แบคฮยอนเองก็ไม่รู้

 


เขาเคยพยายามที่จะสื่อสารกับแบคฮยอนให้ได้แต่ไม่ว่าจะลองกี่ครั้งก็ไม่สำเร็จ คนตัวเล็กไม่มีท่าทีว่าจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา ถึงแม้บางทีจะทำเป็นเหมือนรับรู้ให้ชานยอลได้ดีใจเล่น แต่สุดท้ายก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม .. แบคฮยอนก็ไม่ยังรู้อยู่ดีว่าปาร์คชานยอลตามติดเป็นตังเมอยู่แบบนี้ !!

 

 

ได้แต่คิดแล้วก็กลุ้มใจหรือว่าเขาจะตายเป็นวิญญาณแล้วจริงๆ วะ

 

 

 

 

 

ชานยอลหยุดความคิดต่างๆ เมื่อเสียงน้ำไหลหยุดลงสักพักก่อนคนตัวเล็กจะรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำพร้อมทั้งผมที่ยังเปียกหมาด แบคฮยอนรีบคว้าเสื้อมาสวมอย่างลวกๆ โดยไม่สนใจแม้แต่จะทำผมของตัวเองให้แห้งเสียก่อน ชานยอลส่ายหัวเล็กน้อย..เป็นแบบนี้ประจำแล้วก็ต้องเป็นเขานี่แหละที่ต้องจัดการในส่วนตรงนี้

 

 

ถึงแม้จะสื่อสารด้วยไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่าจะทำอะไรให้ไม่ได้เสียหน่อย

 

 

ชานยอลขยับลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าโต๊ะกระจกที่เต็มไปด้วยเครื่องบำรุงผิวของคนตัวเล็กนี้ เขาเปิดลิ้นชักเล็กๆของโต๊ะออกแล้วหยิบไดส์เป่าผมออกมา โดยที่อีกคนไม่ทันสังเกตเพราะมัวแต่ง่วนกับการติดกระดุมเสื้อเชิตร์

 

 

ฟู่

 

ลมร้อนถูกปล่อยออกมาจากเครื่องเป่าผมสีผมสนิทดังฟู่เล่นเอาคนที่กำลังขะมักเขม่นรีบแต่งตัวให้เสร็จ ถึงกลับสะดุ้งสุดตัวหันขวับมองไปทางต้นเสียงด้วยแววตาแตกตื่น แบคฮยอนอ้าปากค้างกับสิ่งที่เกิดขึ้น รีบติดกระดุมเม็ดสุดท้ายให้เสร็จแล้วทำใจกล้าเดินไปตรงโต๊ะเครื่องแป้งที่มีไดท์เป่าผมสีดำเปิดใช้การอยู่

 

 

“ลืมดึงปลั๊กออกหรอวะแบคฮยอน” เจ้าตัวทำหน้าแหย่มองไดท์เป่าผมเจ้าปัญหา ถึงจะพูดว่าตัวเองลืมดึงปลั๊กออก แต่ในใจเขารู้ดีว่ามันไม่ใช่ ! ทำไมบยอนแบคฮยอนจะจำไม่ได้ว่าตัวเองเก็บไดท์เป่าผมหลังจากใช้เสร็จเข้าลิ้นชักไปเมื่อสองวันก่อน ... แล้วที่มันมาวางไว้บนโต๊ะและเปิดเองได้นี่

 

คือ – อะ –ไร

 


ไม่อยากจะคิดให้ขนลุกขนชัน มือเล็กลูบแขนตัวเองเป็นการเรียกกำลังใจกลับมาก่อนจะสะบัดผมเป็นพัลวันจนน้ำหยดเล็กๆที่เกาะตามไรผมสวยเพราะยังไม่แห้งกระเซ็นโดนใบหน้า

 

 

“อ้าว ลืมเช็ดผมอีกแล้ว” ใช้มือจับๆที่เส้นผมแล้วขยี้เบาๆ ก็เห็นว่าผมยังไม่แห้งลงเลยสักนิด เวลาตอนนี้ก็ใกล้คลาสเรียนแรกเข้ามาทุกที คงไม่มีเวลามานั่งเช็ดผมด้วยผ้าขนหนูอย่างที่ชอบแน่ๆ แบคฮยอนตัดสินใจหยิบไดท์ที่เปิดอยู่ขึ้นมาเป่าผมของตัวเองอย่าเร่งรีบ

 

อา .. ถ้าไม่เห็นไดท์เป่าผมบยอนแบคฮยอนคงเดินหัวเปียกไปเรียนแน่นอนเลย

 

 

 

การกระทำเหล่านั้นเรียกรอยยิ้มให้บุคคลที่ยืนมองสะท้อนอยู่ในกระจกได้อย่างไม่ยาก ชานยอลยืนกอดอกมองอย่างพอใจที่ทำให้เจ้าตัวเล็กเช็ดผมให้แห้งก่อนออกจากบ้านได้ เขารู้ว่าแบคฮยอนไม่ชอบเท่าไหร่ถ้ามีฝุ่นติดหัวหลังจากสระผมเสร็จ แล้วการออกไปข้างนอกทั้งๆ ที่ผมยังไม่แห้งก็ยิ่งทำให้ฝุ่นเกาะง่ายขึ้นกว่าเดิมมากๆ ถ้าเป็นแบบนั้นมีหวังตอนเย็นแบคฮยอนคงต้องกลับมาสระผมอีกรอบแน่

 

 

ชานยอลมองคนที่ยืนก้มหัวตั้งใจเป่าผมอีกครั้ง .. รอยยิ้มน่ารักจากปากบางสวยถูกฉายผ่านกระจกมาให้เขาพร้อมกับดวงตาเรียวเล็กสีน้ำตาลเข้มที่ช้อนมองมาทางเขาเช่นกัน

 

อีกแล้วที่แบคฮยอนเหมือนจะส่งยิ้มมาให้เขาเป็นการขอบคุณ ทำเหมือนว่าเขามีตัวตนในสายตาของเจ้าตัว

 


 ไม่ใช่ครั้งแรกที่ชานยอลรู้สึกแบบนี้ แต่มันทุกครั้งที่เขาได้ทำสิ่งต่างๆ ให้แบคฮยอน แล้วจะได้รอยยิ้มแบบนี้กลับมาเสมอ เหมือนว่าแบคฮยอนกำลังยิ้มเพื่อขอบคุณเขา

 

 

 

นายเห็นฉันไหม บยอนแบคฮยอน 

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 ♡ Accident love ♡

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

“พี่แบคฮยอน ! ” เสียงตะโกนดังมาตามระเบียงทางเดิน ร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังวิ่งมาทางเจ้าของชื่อพร้อมถุงขนาดใหญ่ในอ้อมแขน

 

 

หวางจื่อเทา นักเรียนแลกเปลี่ยนจากประเทศจีน เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผู้มีผมสีดำขลับ ดวงตาเฉียวที่มองเพียงแว๊บแรกคนอื่นอาจพากันคิดว่าเป็นพวกนักเรียนอันตพาล แต่ถ้าหากลองได้เข้าใกล้หรือพูดคุยแล้ว .. หวางจื่อเทาคนนี้ ห่างไกลจากคำว่าอันตพาลมาเลยทีเดียว

 

 

แบคฮยอนหันไปตามเสียงเ